Home

By P Web Design

Robby De Bock
Bridge Cape Pioneer Trek, waar avontuur en topprestaties zich verweven
Written by Robby - Monday, 27 October 2014 11:37   

Ongeveer een maand geleden kreeg ik van ex-wmtb-ploegmaat Michiel Van Aelbroeck de vraag om als duo een etappekoers in Zuid-Afrika te rijden. Zeven dagen mountainbiken in Zuid-Afrika is op zich al overtuigend genoeg, in duo met een goede vriend een mooi seizoen afsluiten en wellicht een portie uci-punten meenemen, count me in. We besloten vooral op safe te rijden en maximaal te genieten van de avonturen die een etappewedstrijd met zich meebrengt.


Via Londen en Jo’burg kwamen we in George terecht alwaar we per auto naar startplaats Oudtshoorn trokken. Ik spotte al snel twee zebra’s, we hadden allemaal onze bagage en onze B&B in een mooie setting met een stralende zon waren de voortekenen van een mooie tijd. Hoewel m’n benen precies nog niet hersteld waren van de Brentjens Challenge en de 36u durende heenreis had ik er veel zin in.


Daags voor de proloog deden we de inschrijving en verkenden het singletrackparcours van 16km aangelegd in een safaripark. Hoewel deze etappe mij als XC’er in theorie best zou liggen eindigden we pas als elfde duo en kregen al meteen enkele minuten aan onze broek gesmeerd. Geen nood, nu was het laatste beetje stress om elke dag voor elke seconde te moeten koersen verdwenen ;)


Na de proloog zouden nog zeven ‘stages’ volgen, de laatste zou op zaterdagavond na de eindpodia plaatsvinden, doseren en ons verstand gebruiken was dus de boodschap. Stage 1 (#redstonerumble) bracht ons via jeeptracks naar een lange singletrack op een gigantische rode rotspartij, prachtig. Na 70km kreeg ik krampen, even later moesten we steil bergop wandelen en onder een brandende zon reden we langs een stuwdam richting finish, plek 7 was ons deel. Etappe twee was op papier de lastigste, een rustige aanloop, twee stevige klims en dan de befaamde Zwartbergpas, het duo dat hier als eerste bovenkomt zou 10.000euro winnen, ik nam voor de zekerheid een extra gelleke mee =)


Na 25km aanloop volgde een lastige klim, de koplopers en ‘the big money’ verdwenen samen met de tv-helikopter langzaam uit beeld. In de afdalingen konden Michiel en ik echter een groot deel van onze achterstand dichtrijden en zo sloten we 2x terug aan tot bij de koplopers. Met nog goed 30km te gaan zaten we relatief comfortabel in de kopgroep van inmiddels zo’n 25 renners, hierbij ook enkele solorijders. We hadden wat geluk dat de koplopers al een halve dag hadden gekoerst en dat het telkens stilviel, wij hadden constanter en dus veel zuiniger gereden waardoor we nog wat energie overhadden. ‘The Big Draw’ was sowieso niet aan ons besteed dus besloten we James Reid en z’n kompaan Herman te proberen helpen, ik vulde m’n bidon vol cola en bevoorraade hen. Eens de klim begon was het nog 1100hm over 12km klimmen, grotendeels over slechtlopende gravel en in volle tegenwind. Uiteindelijk wonnen de Buys en Beukes, Reid moest tevreden zijn met plek 2 en dus 0euro. Om hun dag nog zuurder te maken kregen ze 30’ tijdstraf omdat James en Herman te ver uit elkaar reden. Michiel en ikzelf remonteerden heel wat duo’s en zelfs de Bulls (Stiebjahn en Bohme) konden we nog passeren waardoor we als vierde eindigden, ondertussen goed voor plek vijf in het klassement!


Daags nadien begon goed, voor een plaspauze ging ik even voorop rijden maar net toen begon een lange strook vol los zand. Met XC-hartslagen op de teller was ik even voorop met Bulls, Scott en James, helaas rijdt Michiel niet zo graag door het zand dus wachtte ik m’n maat even op. Een gaatje van 30” op de ruime kopgroep kregen we uiteindelijk wel gedicht, maar het had krachten gekost. Na 1,5u begonnen we vooraan een lange technische klim, we vielen langzaam terug maar onze achterstand was beperkt. Gelukkig wonnen we bergaf steeds terrein, altijd leuk om op een hardtail een profduo op fullies te lossen. Michiel volgde gezwind, al kreeg hij op een eenvoudig gravelstuk na de afdaling wat oponthoud en moesten we z’n band fixen. Dit lukte gedeeltelijk maar in de volgende techzone stopten we evenwel om de boel bij te pompen. Waar ik dacht dat ik superbenen had kreeg ik een klopje van de Zwartbergpas en m’n effort eerder in de etappe, we finishten uiteindelijk als achtste duo. Boeiend die uitslag, maar ik had onderweg wel twee wilde baboons gespot ! J


Dag vijf begon in de regen en eindigde na 5u15 met kleren aan onder de douche. De Zuid-Afrikanen wisten niet wat ze meemaakten, ik had in de Brentjens Challenge gelukkig al van deze omstandigheden kunnen proeven, letterlijk en figurlijk. Deze dag deden we de mooiste afdaling van de hele week, daarbij kwam het mentale spel dat ik absoluut niet wou lossen bij twee Zwitserse metgezellen waarvan er eentje ook wereldbekers rijdt. Zwitsers op een fully, een Belgje op een hardtail,.. ’t was pittig ;)


Dag zes begon met uitslapen, dat betekent de wekker om 7.30 ipv 5.45.  De singletracks rond George waren verzopen en na 10km achter de auto gingen we los op een klim van 400hm. Weer volgden we onze gebruikelijke tactiek, noodgedwongen lossen in ’t begin omdat we niet harder konden, dan langzaam opschuiven om uiteindelijk.. bij James en Herman te komen in strijd voor plek drie en vier. We pikten de wagon aan en kregen na onze steun eerder in de week nu hun steun waardoor we op het podium mochten klimmen naast de Bulls en Scotts!


Stage zes ging in, een Zuid-Afrikaans duo stond als derde 2’50 voor ons in het klasement, James en Herman volgden een kleine minuut na ons als vijfde, plekken zes en lager waren ‘buiten bereik’. Hoewel Michiel en ikzelf veruit onze beste dag hadden leende het snelle parcours (bijna 35km/u in het eerste uur) zich niet tot aanvallen.  Toen we halfweg eindelijk ‘echt’ onverhard gingen had Michiel last van te goede benen; te zelfzeker en te kort op ’t wiel rijden en een steen van 30cm doorsnede te laat zien. Gevolg: 2x lek, de achterband fixten we snel, de voorband had twee plugs nodig. Eén km verder: opnieuw lek, het gat in de voorband was te groot dus moesten we een binnenband steken. Om een lang verhaal kort te maken was onze vijfde herstelpoging de goede en moesten we ons nog reppen om plek 5 in het eindklassement veilig te stellen. ’s Avonds eten, eindpodia en stage 7... voor herhaling vatbaar !


De eindbalans; na een proloog en zes etappes behaalden we plek vijf in het klassement, een plek die we ook in het puntenklassement bezetten. We reden een hele week écht samen, reden techisch bijzonder foutloos (geen valpartijen + die lekke banden gebeurden helaas door pech op ‘eenvoudige’ passages) en luisterden vooral naar ons lichaam waardoor we in de finale steeds wat over hadden. Ondanks het feit dat we in tenten sliepen, geen persoonlijke hulpjes hadden en zelf voor onze fietsen, voeding en kledij instonden verliep onze week geweldig goed, de invloed op prestaties was dan ook minimaal, al denken we achteraf dat een plekje op het eindpodium mogelijk was als we op zaterdag niet zolang sukkelden met die lekke banden.


Met de BikeChallenge, Transgermany, Roc d’Azur, Riva en BeMC heb ik al enkele mtb-meerdaagse events meegemaakt, wat ik bij de Bridge Cape Pioneer Trek ervaarde overtrof ruimschoots alle verwachtingen. De organisatie is buitengewoon PERFECT! Geen enkele keer twijfelden we of we nog op het parcours zaten, we kregen prachtige tracks en uitzichten in de meest afgezonderde gebieden van Zuid-Afrika te zien en ook alle medewerkers bleven dag na dag stralend enthousiast. Bij aankomst konden we onze fiets afgeven waarna we hem ’s namiddags opgeblonken konden checken, lokale kinderen droegen onze zware tassen naar een reeds opgezette tent naar keuze, warme douches, uitstekende massages, WiFi, verzorgde toiletten, véél en lekker eten (helaas kreeg ik pas na onze podiumplaats weer eetlust) en ’s avonds een gemoedelijke sfeer waar video- en fotoreportages werden getoond en een straf verhaal verteld werd. De etappes zijn mooi en zwaar, maar voor de recreanten minder extreem dan vb in de Cape Epic. Tel daarbij de vriendschappelijke sfeer en het relatief lage inschrijfgeld en je raadt het al, dit is een absolute must-do voor elke mountainbiker die van avontuur houdt!


Zuid-Afrika, u was een geweldig land ! Ik kom terug, hoe sneller hoe liever! Bedankt aan Michiel, de organisatie, team Van der Heijde-Kenda en ArtLogic om dit mogelijk te helpen maken !


 

 
Podium op het BK !
Written by Robby - Monday, 21 July 2014 19:04   

Gisteren was het dan eindelijk zover, het Belgisch kampioenschap vond plaats in Ottignies. Nadat ik de voorbije jaren erg tevreden was met plekjes 4, 6, 6 en 7 werd het stilaan tijd om aan het podium te beginnen denken.  Ik leefde gefocust toe naar het BK en voelde me mentaal en fysiek sterker worden terwijl de weegschaal stabiel onder de 60kg bleef steken. Na een grondige verkenning op woensdag wist ik dat ik er klaar voor was, afwachten of de tegenstand dat ook was. Vrijwel iedereen was het erover eens dat Sven Nys de topfavoriet was, in de voorbije uci-wedstrijden hadden Scheire en De Backer het achterste van hun tong al laten zien dus de tegenstand was gewaarschuwd. Van Hoovels, ikzelf en in iets mindere mate Carabin en Meeusen zouden weerwerk kunnen bieden in een goede dag. 



In de start gaat het traditioneel hard maar deze keer kon ik verbazend makkelijk volgen rond plek 5. De eerste ronde scheidde een zestal van bovengenoemde zes zich af, ik volgde op eigen tempo op enkele seconden. Gaandeweg kon ik opschuiven door technisch iets efficiënter te rijden of door bergop even door te trekken. Toen Nys op een erg steile helling al lopend afstand nam zat ik gevangen achter Van Hoovels. Even dacht ik eraan om naar Sven te proberen toe te rijden, maar ik was bang mezelf op te blazen en dat de tegenstand zou volgen. Een halve ronde later hadden Kevin en ikzelf een gaatje op Ruben en Jonas, de podiumplaatsen leken op dat moment verdeeld en met nog twee ronden te gaan voelde ik me erg goed in het gezelschap van Kevin. Enkele keren wist ik afstand te nemen van Kevin door die ene 'onmogelijke' helling op te fietsen of door in de afdalingen wat sneller te gaan, bergop wist hij weer aan te sluiten en zo gingen we de laatste ronde in.


Op een eenvoudig stuk lette ik even niet op toen m'n pedaal achter iets bleef haperen, plots stond ik 90° gedraaid en verloor ik druk in de achterband. Kevin demarreerde natuurlijk en omdat hij bergop sowieso al minstens m'n evenknie was waren m'n kansen op zilver verkeken vermits in de afdalingen rustigaan moest doen om de band niet helemaal van de velg te rijden. De laatste twee hellingen drong tot me door dat ik hier op het verhoopte podium ging eindigen, wow! Aan de finish bedroeg het verschil met Kevin 27", Nys kwam een minuutje eerder binnen. Plekken vier (Jonas) en vijf (Ruben) volgden op ruime afstand dus m'n angst om in de slotfase nog te worden gepasseerd was gelukkig ongegrond.


Meteen na de finish was het tijd om me op te frissen, de podiumceremonie te doen, (video)interviews te doen en tot slot dopingcontrole waar ik in vijf pogingen uiteindelijk net aan de vereiste hoeveelheid urine kwam. Tegen de tijd dat ik eindelijk wat kon eten en me aan de auto kon omkleden was de parking al redelijk leeg. Het was terrasjestijd dus losrijden werd dan maar overgeslagen :)


Achteraf bekeken reed ik een droomwedstrijd; ik was nauwelijks gestresseerd, reed superefficiënt waardoor ik de tegenstand onder druk kon zetten en tegelijk energie kon sparen. Daarenboven was ik zeer gemotiveerd en kreeg ik pas in de laatste ronde met tekenen van opkomende krampen. Helaas verspeel ik door een onoplettendheid een kans om voor zilver te strijden, al is m'n bronzen medaille ook al bevredigend. 


Komend weekend trek ik naar het Amerikaanse continent om de wereldbekerwedstrijden in Canada en Amerika te betwisten. Vol ambitie, met m'n beste uci-positie ooit (morgen wordt de ranking geupdatet) en met bovenal een uitstekende conditie trek ik zelfverzekerd naar daar om me daar te proberen kwalificeren voor het WK.




Een uitgebreide bedanking volgt later nog, voor nu alvast erg bedankt aan iedereen die me gisteren en vooral sinds m'n afstuderen gesteund heeft om dit allemaal te helpen verwezenlijken. Bedankt aan fotograaf Tom Prenen voor de sjieke foto's !!

 
C1 Sherwood Pines
Written by Robby - Tuesday, 15 July 2014 18:08   

Een uitgebreid wedstrijdverslag geschreven door Anna Buick kan je hier lezen; KLIK


M'n eigen versie hieronder;


Afgelopen weekend bracht ik door in het Engelse Sherwood Pines, alias Robin Hood's forest. Op een uitermate snel en kronkelig parcours schoof ik twee maal mee in de aanval met de latere nr's 1 en 2. Helaas wou de Britse kampioen niet meewerken en werden we telkens weer bijgehaald door een ruime groep. Door het helse tempo kreeg/nam ik nauwelijks tijd om energie in te nemen en in het slot van de wedstrijd (1u53!) moest ik aan copain Bats nog een plekje toegeven waardoor ik als vierde eindigde in deze uci 1 koers. 

Bedankt aan Patrick en Monique voor de tomeloze inzet afgelopen weekend, ook merci Didier voor de sfeer en euh.. de derde plek af te snoepen  ;p

 
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner